Ο νόμος-πλαίσιο για την Ανώτατη Εκπαίδευση, χαιρετίστηκε από πολλές πλευρές, γιατί εξέφραζε το 80% της ελληνικής κοινωνίας, η οποία ήθελε να τεθεί τέρμα στα φαινόμενα σήψης. Η Βουλή σύρθηκε σε αυτό που έδειχναν οι δημοσκοπήσεις και οι καταιγιστικές παρεμβάσεις απλών πολιτών στο Internet.
Ήταν ένα μεγάλο βήμα, στην πορεία των μεταρρυθμίσεων. Δεν αρκεί όμως αυτό, γιατί στην ουσία ρύθμισε τα θέματα τα οποία θα έπρεπε να έχουν λυθεί το 2001 αν όχι το 1991. Σε περίπτωση εφαρμογής –που μάλλον θα εφαρμοστεί σε αρκετές του διατάξεις-, δεν θα είναι αρκετός για να αντιμετωπίσει ορισμένες από τις ισχυρές τάσεις των τελευταίων χρόνων.
Πιο αναλυτικά:
ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ: Η τάση είναι διεθνής, π.χ. κερδίζει έδαφος στη Γερμανία και στη Γαλλία. Το πανεπιστήμιο μιας πόλης (στην Ελλάδα η σαλαμοποίηση το φέρνει σε πολύ χειρότερη μοίρα, π.χ. Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Ιονίου κλπ), δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις απαιτήσεις της εποχής μας, όπου ο εκπαιδευτικός και επιστημονικός ανταγωνισμός είναι διεθνής.
Όπως σημειώνει ένας πανεπιστημιακός, μια κατεύθυνση θα ήταν, να γίνει συγχώνευση του Πανεπιστημίου Κρήτης, του Πολυτεχνείου Κρήτης και του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ο σημερινός κατακερματισμός στην Ελλάδα είναι εγκληματικός. Διασπαθίζει τους πόρους, ενισχύει τις κλίκες, δεν προσφέρει οικονομίες κλίμακας.
ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ: Χρησιμοποιώ τον όρο «διεθνοποίηση» και όχι «παγκοσμιοποίηση» για να μην μπλέξουμε με την άχαρη συζήτηση, εάν τα πανεπιστήμια έχουν γίνει βορά των πολυεθνικών. Όποια μορφή Πανεπιστημίου και να επιθυμούμε (είτε προσαρμοσμένο στην αγορά, είτε προσανατολισμένο στην Κοινωνία), δεν μπορεί παρά να είναι μέσα στις διεθνείς εξελίξεις και να αξιολογείται συγκρινόμενο με τα διεθνή Ιδρύματα.
Οι δυνάμεις, οι οποίες στην Ελλάδα φωνάζουν κόντρα στη διεθνοποίηση, είναι μειοψηφίες που θέλουν να συνεχίσουν να ιδιοποιούνται το Πανεπιστήμιο. Πρόκειται για επαγγελματικές κλειστές κάστες, οι οποίες σε συνεργασία με πολιτικές δυνάμεις (ακόμα και μεγάλα κόμματα), θέλουν ένα εσωστρεφές Πανεπιστήμιο, το οποίο να είναι έρμαιο μικρών ομάδων συμφερόντων. Η φρασεολογία της Αριστεράς χρησιμοποιείται για συγκάλυψη των πραγματικών προθέσεων. Ένα 40-50% της Ελλάδας το οποίο τράφηκε μέσα από την εσωστρέφεια και την κατασπατάληση των δανεικών, μάχεται να διατηρήσει κλειστό το παιγνίδι, γιατί αλλιώς δεν μπορεί να σταθεί στα διεθνή standards.
Θα πρέπει να βρεθεί φόρμουλα για να έρχονται εκπαιδευτικοί από το εξωτερικό, ακόμα και Έλληνες. Να δοθούν εύλογα κίνητρα και να δημιουργηθεί το πλαίσιο ώστε να έρχονται για ένα μικρό χρονικό διάστημα, αλλά αρκετό για να μπολιάσουν το αυτιστικό ελληνικό περιβάλλον της Ανώτατης Εκπαίδευσης.
ΑΝΟΙΓΜΑ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ: Σήμερα η πανεπιστημιακή έρευνα βασίζεται σε μικρές ομάδες γύρω από πρόσωπα. Υπάρχει ένας μικρός αριθμός ομάδων, που διαχειρίζεται μεγάλα ερευνητικά κονδύλια με αδιαφάνεια και στοιχεία διαφθοράς, αλλά αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Θα ήταν καλό να έλθουν στην Ελλάδα Ινδοί, Κινέζοι κα αλλοδαποί ερευνητές, έτσι ώστε να δοθεί βάθος και διεθνής διάσταση. Να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός. Πανεπιστημιακοί παραδέχονται ότι όπου γίνεται έρευνα, η εκπαίδευση είναι πάρεργο. Θα πρέπει να βρεθεί μια νέα ισορροπία σε αυτόν τον τομέα, καθώς η χώρα δεν έχει τα περιθώρια να πληρώνει δασκάλους οι οποίοι δεν κάνουν εκπαίδευση. Ακόμα και αν η έρευνα την οποία κάνουν, είναι αφιερωμένη στην κοινωνία, κάτι που δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις.
Οι φωνές πανεπιστημιακών κατά της παγκοσμιοποίησης και των εταιρειών, είναι σε μεγάλο βαθμό υποκριτικές και βγαίνουν από ομάδες οι οποίες θέλουν να ιδιοποιούνται το πανεπιστήμιο. Έχουν γίνει υπερβολές και παρανομίες σε συνεργασίες πανεπιστημίων-ιδιωτικών εταιρειών, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να αποκλείεται, με σταλινικά και μαοϊκά επιχειρήματα, η συνεργασία των πανεπιστημίων με τη κοινωνία και την αγορά.
Όσοι είναι ειλικρινείς, ας επιχειρήσουν να θέσουν κανόνες στη συνεργασία πανεπιστημίων με τρίτους φορείς, που μπορεί να είναι εταιρείες ή μη επιχειρηματικοί φορείς. Ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει πανάκριβα τη λειτουργία της Ανώτατης Εκπαίδευσης, η οποία πρέπει να επιστρέφει αξία στην ελληνική κοινωνία.
Μια από τις αξίες είναι η παρουσία στο διεθνές σκηνικό του πανεπιστημίου, των φοιτητών, όλων των πανεπιστημιακών παραγόντων.
τελικά όλο σας το ενδιαφέρον έλειξε με το που πέρασε ο νόμος Διαμαντοπούλου. Από τότε και έπειτα κουβέντα...
ΑπάντησηΔιαγραφή