Τα δικαιώματα της Ελ.Ράντου στη δημόσια εκπαίδευση

Είναι εντυπωσιακό πόση διάδοση είχε η ανάρτηση της κυρίας Ελένη Ράντου
με την επίθεση εναντίον του Υπουργείου Παιδείας που μπορειτε να δείτε εδώ.


H εφημερίδα Lifo έγραψε ένα άρθρο, συγκαταλέγοντας τη κυρία Ράντου στους
πλούσιους , ‘επώνυμους’ , που εμφανίζονται ως ‘αγανακτισμένοι’, κάτι που
μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Σ΄αυτό απάντησε η κυρία Ράντου με μια ανάρτηση στη σελίδα της
στο Facebook, αυτήν
Οι κόντρες ανάμεσα σε καλλιτέχνες και στα μίντια είναι πάντα ελκυστικοί,
ειδικά αν αφορά εισοδήματα και φορολογικές δηλώσεις. Πολλές ελληνικές
οικογένειες όμως δεν έχουν τη πολυτέλεια πιά να παρακολουθούν αυτές
τις κόντρες. Σε μια περίοδο που πλήττεται η δημόσια παιδεία που αφορά τις
οικογένειες των ανέργων και αυτές που έχουν πληγεί άγρια από τη κρίση,
είναι εύκολο για τον οποιοδήποτε επώνυμο, ευκατάστατο να κάνει δημόσιες
δηλώσεις εναντίον της Τρόικα και των μέτρων. Είναι ακόμα πιο εύκολο να εμφανίζεται ως υπερασπιστής των αδυνάτων.

Αν αφήσουμε στην άκρη τις ταμπέλες, το ερώτημα είναι εαν το πτωχευμένο
κράτος έχει τη δυνατότητα να διατηρήσει πολυτελείς δομές στην εκπαίδευση
που είχαν δημιουργηθεί με συνθήκες πελατειακού κράτους. Τέτοια είναι
ορισμένα μουσικά σχολεία της χώρας, όπως κάποιο στη βόρεια Ελλαδα, που έχει
περισσότερους καθηγητές από μαθητές.

Μια τεράστια σπατάλη που πρέπει να κοπεί δραστικά είναι η πληρωμή ταξί για
μεταφορά μαθητών ή οι διαδικασίες μεταφοράς μαθητών με λεωφορεία, που
όπως έχουν δείξει πολλά δημοσιεύματα , είχε γίνει φάμπρικα διαφθοράς και
κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος.

Κάθε φορά που ένας επώνυμος, όπως η κυρία Ράντου ρίχνει τα στήθη του υπέρ
της δημόσιας εκπαίδευσης, είναι απαραίτητο να δούμε ποιο ακριβώς είναι το
αίτημά τους. Η μεταφορά των παιδιών στο Μουσικό Σχολείο, δεν είναι αυτόνομο
δικαίωμα. Το υπουργείο παιδείας το έκανε ισως με άκομψο τρόπο, αλλά η
τοποθέτηση καθηγητών στα σχολεία για άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ) , είναι υψηλότερης
προτεραιότητας από την εξασφάλιση δωρεάν μεταφοράς αδιακρίτως στο
Μουσικό Σχολείο, όπου κάποια παιδιά έχουν τις δυνατότητες της οικογένειας
της κυρίας Ράντου...

Ίσως η μάχη αυτή να είναι χαμένη. Η φωνή της κυρίας Ράντου είναι πολύ πιο
ισχυρή, από κάποια ήρεμη ανάλυση που λέει τη δυσάρεστη αλήθεια, ότι η
δωρεάν παιδεία πρέπει να αφορά μόνο το 40-50% των ελληνικών οικογενειών
έχουν χαμηλά εισοδήματα. Οι υπόλοιποι , μπορεί ανάμεσά τους και η κυρία
Ράντου, θα πρέπει να συμβάλουν οικονομικά αν θέλουν να απολαύσουν κάποια
προνομιακή υπηρεσία, όπως το Μουσικό Σχολείο, που ίδρυσε κάποτε το κράτος, αλλά μπορεί να τη διαθέτει δωρεάν στο εξής μόνο αν κόψει καθηγητές από το
Πέραμα και δασκάλες απο τα Γρεβενά ή το Άσυλο Ανιάτων.

Τρεις στοχοι κοντρα σ' οσους θελουν επαρχιώτικα, πτωχευμενα Πανεπιστήμια

Ο νόμος-πλαίσιο για την Ανώτατη Εκπαίδευση, χαιρετίστηκε από πολλές πλευρές, γιατί εξέφραζε το 80% της ελληνικής κοινωνίας, η οποία ήθελε να τεθεί τέρμα στα φαινόμενα σήψης. Η Βουλή σύρθηκε σε αυτό που έδειχναν οι δημοσκοπήσεις και οι καταιγιστικές παρεμβάσεις απλών πολιτών στο Internet.

Ήταν ένα μεγάλο βήμα, στην πορεία των μεταρρυθμίσεων. Δεν αρκεί όμως αυτό, γιατί στην ουσία ρύθμισε τα θέματα τα οποία θα έπρεπε να έχουν λυθεί το 2001 αν όχι το 1991. Σε περίπτωση εφαρμογής –που μάλλον θα εφαρμοστεί σε αρκετές του διατάξεις-, δεν θα είναι αρκετός για να αντιμετωπίσει ορισμένες από τις ισχυρές τάσεις των τελευταίων χρόνων.

Πιο αναλυτικά:

ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ: Η τάση είναι διεθνής, π.χ. κερδίζει έδαφος στη Γερμανία και στη Γαλλία. Το πανεπιστήμιο μιας πόλης (στην Ελλάδα η σαλαμοποίηση το φέρνει σε πολύ χειρότερη μοίρα, π.χ. Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Ιονίου κλπ), δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις απαιτήσεις της εποχής μας, όπου ο εκπαιδευτικός και επιστημονικός ανταγωνισμός είναι διεθνής.

Όπως σημειώνει ένας πανεπιστημιακός, μια κατεύθυνση θα ήταν, να γίνει συγχώνευση του Πανεπιστημίου Κρήτης, του Πολυτεχνείου Κρήτης και του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ο σημερινός κατακερματισμός στην Ελλάδα είναι εγκληματικός. Διασπαθίζει τους πόρους, ενισχύει τις κλίκες, δεν προσφέρει οικονομίες κλίμακας.

ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ:  Χρησιμοποιώ τον όρο «διεθνοποίηση» και όχι «παγκοσμιοποίηση» για να μην μπλέξουμε με την άχαρη συζήτηση, εάν τα πανεπιστήμια έχουν γίνει βορά των πολυεθνικών. Όποια μορφή Πανεπιστημίου και να επιθυμούμε (είτε προσαρμοσμένο στην αγορά, είτε προσανατολισμένο στην Κοινωνία), δεν μπορεί παρά να είναι μέσα στις διεθνείς εξελίξεις και να αξιολογείται συγκρινόμενο με τα διεθνή Ιδρύματα.

Οι δυνάμεις, οι οποίες στην Ελλάδα φωνάζουν κόντρα στη διεθνοποίηση, είναι μειοψηφίες που θέλουν να συνεχίσουν να ιδιοποιούνται το Πανεπιστήμιο. Πρόκειται για επαγγελματικές κλειστές κάστες, οι οποίες σε συνεργασία με πολιτικές δυνάμεις (ακόμα και μεγάλα κόμματα), θέλουν ένα εσωστρεφές Πανεπιστήμιο, το οποίο να είναι έρμαιο μικρών ομάδων συμφερόντων. Η φρασεολογία της Αριστεράς χρησιμοποιείται για συγκάλυψη των πραγματικών προθέσεων. Ένα 40-50% της Ελλάδας το οποίο τράφηκε μέσα από την εσωστρέφεια και την κατασπατάληση των δανεικών, μάχεται να διατηρήσει κλειστό το παιγνίδι, γιατί αλλιώς δεν μπορεί να σταθεί στα διεθνή standards.

Θα πρέπει να βρεθεί φόρμουλα για να έρχονται εκπαιδευτικοί από το εξωτερικό, ακόμα και Έλληνες. Να δοθούν εύλογα κίνητρα και να δημιουργηθεί το πλαίσιο ώστε να έρχονται για ένα μικρό χρονικό διάστημα, αλλά αρκετό για να μπολιάσουν το αυτιστικό ελληνικό περιβάλλον της Ανώτατης Εκπαίδευσης.

ΑΝΟΙΓΜΑ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ: Σήμερα η πανεπιστημιακή έρευνα βασίζεται σε μικρές ομάδες γύρω από πρόσωπα. Υπάρχει ένας μικρός αριθμός ομάδων, που διαχειρίζεται μεγάλα ερευνητικά κονδύλια με αδιαφάνεια και στοιχεία διαφθοράς, αλλά αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Θα ήταν καλό να έλθουν στην Ελλάδα Ινδοί, Κινέζοι κα αλλοδαποί ερευνητές, έτσι ώστε να δοθεί βάθος και διεθνής διάσταση. Να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός. Πανεπιστημιακοί παραδέχονται ότι όπου γίνεται έρευνα, η εκπαίδευση είναι πάρεργο. Θα πρέπει να βρεθεί μια νέα ισορροπία σε αυτόν τον τομέα, καθώς η χώρα δεν έχει τα περιθώρια να πληρώνει δασκάλους οι οποίοι δεν κάνουν εκπαίδευση. Ακόμα και αν η έρευνα την οποία κάνουν, είναι αφιερωμένη στην κοινωνία, κάτι που δεν ισχύει σε όλες τις  περιπτώσεις.

Οι φωνές πανεπιστημιακών κατά της παγκοσμιοποίησης και των εταιρειών, είναι σε μεγάλο βαθμό υποκριτικές και βγαίνουν από ομάδες οι οποίες θέλουν να ιδιοποιούνται το πανεπιστήμιο. Έχουν γίνει υπερβολές και παρανομίες σε συνεργασίες πανεπιστημίων-ιδιωτικών εταιρειών, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να αποκλείεται, με σταλινικά και μαοϊκά επιχειρήματα, η συνεργασία των πανεπιστημίων με τη κοινωνία και την αγορά.

Όσοι είναι ειλικρινείς, ας επιχειρήσουν να θέσουν κανόνες στη συνεργασία πανεπιστημίων με τρίτους φορείς, που μπορεί να είναι εταιρείες ή μη επιχειρηματικοί φορείς. Ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει πανάκριβα τη λειτουργία της Ανώτατης Εκπαίδευσης, η οποία πρέπει να επιστρέφει αξία στην ελληνική κοινωνία.

Μια από τις αξίες είναι η παρουσία στο διεθνές σκηνικό του πανεπιστημίου, των φοιτητών, όλων των πανεπιστημιακών παραγόντων.

Η Μαρία απο τα Γιάννενα και ο νόμος ΑΕΙ

Ηταν ένα βράδυ διακοπών στο σπιτι ενός φίλου που γιόρταζε. Περίμενα ότι η Μαρία θα ήταν κουραστική. Καθηγήτρια στο Πανεπστήμιο των Ιωαννίνων, χαρακτήρας από εκείνη την εποχή της ρομαντικής Αριστεράς που πίστευε οτι ένα μικρό ποσοστό πολιτών μπορουσε να αλλάξει δομές και συνήθειες.

Δεν ήταν η αποκάλυψη , εκείνη τη μέρα, της εκταταμένης διαφθοράς σε ερευνητικά προγράμματα καθηγητών του Παν Ιωαννίνων, που  έκανε τη Μαρία να πάει τη συζήτηση αλλού. Στη παρέα φάνηκε ότι δεν είχε διάθεση να καταγγείλει τον ‘αντεργατικό νόμο για τα ΑΕΙ’, επειδή ένοιωθε πλήρη αδυναμία να υποστηρίξει ότι η κατάσταση στα πανεπιστήμια πρέπει να μείνει ως έχει. Η δουλειά της στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, όπως εξομολογήθηκε, γινόταν σε ένα περιβάλλον που δεν τιμά όσους θέλουν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους. Απο συνεργασίες με ερευνητικές ομάδας των ΑΕΙ της Πάτρας και της Αθήνας, γνώριζε οτι επικρατούσαν και εκεί αντίστοιχες συνθήκες. Τα φαινόμενα αυτά δεν ήταν κατορθώματα μιας ελάχιστης μειοψηφίας, οι αυτουργοί είναι περισσότεροι και το σύστημα συγκάλυψης γνωστό. Ασφαλώς και υπάρχει ένας αξιοσημείωτος αριθμός πανεπιστημιακών δασκάλων, που κάνουν με αξιοπρέπεια τη δουλειά τους, αλλά οι επίορκοι είναι αυτοί που βάζουν το ρυθμό και δίνουν το τόνο...

Διάβασα πολλά άρθρα για το νόμο των ΑΕΙ και μίλησα με αρκετούς, αλλους που είναι μέσα στα Πανεπιστήμια και άλλους που έχουν την ιδιότητα των γονιών ή των φοιτητών. Εχοντας, εμείς εδώ στο Education4x4 τέσσερα παιδιά της ευρύτερης οικογένειας στο Πανεπιστήμιο, ολα αυτά βοήθησαν να διαμορφώσω αποψη γι αυτά που συζητουνται και συμβαίνουν. ‘Μαζεύω’ μερικά απο αυτά τα συμπεράσματα παρακάτω..

Κάθε ελληνική οικογένεια ξέρει τι συμβαίνει στα Πανεπιστήμια και ‘βράζει’:

Οπως και στην περίπτωση των ταξιτζήδων, έτσι και στο Νόμο για τα ΑΕΙ, ο κόσμος εκφράζει για την ενδιαφερόμενη επαγγελματική ομάδα (εδώ οι εκπαιδευτικοί) πολύ πιο έντονη αντίδραση, απότι για τους πολιτικούς.

Η μόνη ερμηνεία που μπορούμε να δώσουμε είναι ότι όλες σχεδόν οι ελληνικές οικογένειες  έχουμε κάποιο μέλος που σπουδάζει ή σπούασε πρόσφατα σε ελληνικό ΑΕΙ. Ξέρουμε λοιπόν, πολύ καλά τι συμβαίνει εκεί.

Γνωρίζουμε τους φυσικούς αυτουργούς... Μας έχουν διηγηθεί πολλές φορές, τι συμβαίνει οταν τα παιδιά μας πρωτοπηγαίνουν στο χώρο της Σχολής, ποιες ομάδες τα ‘πιάνουν’ απο το λαιμό. Εχουμε εμπεδώσει τι συμβαίνει μέσα στις αίθουσες, ποιοι κάνουν τα μαθήματα, πότε...

Εχουμε ακούσει επίσης τι συμβαίνει με τα ερευνητικά προγράμματα, πώς χρησιμοποιούνται οι φοιτητές, ποιοι αποκτουν 'γκρίζα' εισοδήματα, τα αυτοκίνητα και τις βίλλες...

Δημοψήφισμα στα σχολια των άρθρων για το Νομοσχέδιο:

Οσοι αμφιβάλουν για την αντίληψη του κόσμου γύρω απο το νομοσχέδιο και την κατάσταση των πανεπιστημίων, δεν έχουν παρά να δουν τα σχόλια που έχουν γραφεί στα site του Βήματος, της Καθημερινής ή ακόμα και του aixmi.gr, που έχει φιλοξενήσει πολλά έντονα αρνητικά αρθρα για το Νόμο.

Κάνει λάθος οποιος αμφισβητήσει την ειλικρίνειά τους ή θεωρήσει ότι ειναι ‘βαλτά’: ο αριθμός τους ειναι πολύ μεγαλος και το καθε σχόλιο εχει τα δικά τους επιχειρήματα. Ελάχιστοι απο τους σχολιαστές, μπαίνουν στη συζήτηση απο διάθεση να υπερασπιστούν τη κυβέρνηση. Το 80% απο αυτούς βγάζει οργή για την κατάσταση των Πανεπιστημίων και για τους φυσικούς αυτουργούς, που δηλώνει ότι τους γνωρίζει.

Πολιτικοί και πανεπιστημιακοί. Ποιος ο χειρότερος;

Ουδείς προσποιείται ότι δεν ξέρει ποια ήταν η ρίζα του κακού στα πανεπιστήμια. Ολα σχεδόν ξεκίνησαν απο πολιτικές αποφάσεις, όλα τα στραβά είχαν σαν ‘αφετηρία’ την πρόθεση κάποιας κυβέρνησης ή ενός υπουργού να κάνει ένα ρουσφέτι

-σε μια πόλη (χτίζοντας αχρείαστο πανεπιστήμιο)

-σε 10.000 φοιτητές (δίνοντας ένα προνόμιο, πχ επαγγελματικά δικαιώματα), που ήταν ενάντια στον ορθό λόγο

-σε μια ομάδα 100 εκπαιδευτικών, που νομιμοποιούσε οτι μπήκαν στο Πανεπιστήμιο απο το ‘φεγγίτη’ μιας διοικητικής θέσης

Η κυβέρνηση πρότεινε ένα νομοσχέδιο, που θέλει να αλλάξει αρκετά απο τα κακώς κείμενα, κάτι που είχε επιχειρήσει και η Μαριέττα Γιαννακου και είχαν πέσει όλοι πάνω της... Στο σημείο αυτό ακριβώς φαίνεται η θλιβερή κατάσταση που έχουν περιέλθει τα Πανεπιστήμια. Αντί να βρεθούν ομάδες πανεπιστημιακών να πουν ότι το νομοσχέδιο στο Χ άρθρο είναι δειλό, στο Ψ είναι άτολμο, στο Ζ αναποτελεσματικό, έχει συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Η πλειοψηφία των πρυτάνεων δηλώνει ότι δεν θέλει να αλλάξει τίποτε. Από κοντά και μια σειρά επώνυμων καθηγητών, που στηρίζουν τη συντεχνία με το ‘μανδύα’ της Αριστεράς (Κ. Τσουκαλάς) ή του εκλεγέντος βουλευτή του ΠΑΣΟΚ (Κ.Καρτάλης)...

Η αλήθεια είναι ότι έχουν βγει δημοσίως και αρκετοί εκπαιδευτικοί, που είναι υπερ των μεταρρυθμίσεων, εστω και αν κάνουν επιμέρους κριτική στο νομοσχέδιο. Η ουσία πάντως είναι ότι οι εκπαιδευτικοί των Πανεπιστημίων, ως οργανωμένες ομάδες και ως σώμα, δίνουν την εντύπωση ότι δημοσίως τρέχουν πίσω απο τη συντεχνία και τα κεκτημένα. Είναι λαύροι ενάντια σε κάθε αλλαγή που θα αλλάξει τη σημερινή κατάσταση. Γι’ αυτο και εισπράτουν την απίστευτη οργή του κοινού.

Η μισή αλήθεια για τη μείωση δαπανών:

Ο διάλογος για το ελληνικό Πανεπιστήμιο κινδυνεύει να μείνει επιφανειακός όσο οι διάφορες πλευρές που τοποθετούνται , δεν παραδέχονται ότι η ελληνική Τριτοβάθμια εκπαίδευση θα πρέπει να πορευτεί με λιγότερους οικονομικούς πόρους. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα πρέπει να κάνει –ούτως ή άλλως- αυστηρές περικοπές. Είτε την ευθύνη την έχουν οι έλληνες πολιτικοί, είτε η Goldman Sachs, είτε –σε κάποιο βαθμό- οι ηγεσίες των Πανεπιστημίων, το γεγονός ειναι ότι η χώρα ειναι χρεοκοπημένη και θα πρέπει να ‘κόψει’ απο παντού.

Οποιος δεν το παραδέχεται και δεν το ενσωματώνει στην ανάλυσή του, γίνεται εμπόδιο στο να ληφθουν σκληρές αποφάσεις τώρα, για να αποφευχθεί η ανεξέλεγκτη κατάρρευση αύριο.

Η πικρή αλήθεια για τον αριθμό των Πανεπιστημίων και των εργαζομένων:

Οι πολιτικές ηγεσίες της τελευταίας 30ετίας γέμισαν την Ελλάδα με πανεπιστήμια, πολύ περισσότερα αποσα σηκώνει η χώρα, οικονομικά και επιστημονικά. Φόρτωσαν τα Πανεπιστήμια με υπεράριθμο προσωπικό. Μέσα στην αναμπουμπούλα θύλακες πανεπιστημιακών διόριζαν τους συγγενείς τους και έκαναν όργια με τη διαχείριση των κονδυλίων (λειτουργικών και ερευνητικών) με τη πλήρη συνδρομή ομάδων φοιτητών, που φέρουν το προκάλλυμα των κομματικών νεολαιων.

Οι ελληνες πολίτες, τα παιδιά που προσδοκούν να μπουν στο Πανεπιστήμιο, δεν έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθουν πολιτικούς και πανεπιστημιακούς να κοντραρονται δημοσίως για τη κατανομή της ευθύνης. Η κοινωνία είναι πολύ αυστηρή με όσους δεν έχουν πρόταση αλλαγής, αλλά μηχανεύονται σοφιστείες διατήρησης ενός αμαρτωλού καθεστώτος διαφθοράς και αναποτελεσματικότητας.

Τι ξεχνουν οι 530 πανεπιστημιακοί που 'μάχονται' για το δημόσιο πανεπιστήμιο

Δύο φίλοι έχουν εκπλαγεί με το τρόπο που καθηγητές , που προέρχονται απο ένα τμήμα της λογικής Αριστεράς, όπως ο Κων. Τσουκαλάς , εχουν βγει τόσο φανατικά υπέρ του σημερινού καθεστώτος στην Ανώτατη Παιδεία. Τόσα χρόνια, δεν έκαναν κάποια οργανωμένη προσπάθεια για την προώθηση μεταρρυθμίσεων και τώρα είναι μπροστάρηδες σε συλλογές υπογραφών, για να μείνει το Πανεπιστήμιο όπως είναι.
Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι ανάμεσα στα ονόματα των πρωτεργατών αυτής της συλλογής υπογραφών ειναι η κα Ρεπούση, συγγραφέας του πασίγνωστου βιβλίου ιστορία, ο καθ Λιάκος, που κάποτε ξιφουλκούσε υπέρ των μεταρρυθμίσεων και άλλα πρόσωπα , μιας αριστεράς της χώρας μας, που δεν ξέρει αν πρέπει να διαλέξει τις μεταρρυθμίσεις ή τα προνόμια, που επισώρρευσε η πολύχρονη επικράτηση του συντεχνιασμού στα πανεπιστήμια. Το κείμενο που διακίνησαν η κυρία Ρεπούση, ο κ. Τσουκαλάς και ο κ. Λιάκος, μπορείτε να το βρείτε εδώ .
Ακολουθεί η φιλοξενία του κειμένου των δύο φίλων, που ένοιωσαν θιγμένοι όταν διάβασαν αυτές τις μεγαλοστομίες για το 'δημόσο πανεπιστήμιο'.

Ανοικτή επιστολή στους 530 πανεπιστημιακούς

Κυρίες και κύριοι πανεπιστημιακοί,

Διάβασα στην εφημερίδα το κείμενο που υπογράφετε «για την υπεράσπιση και μεταρρύθμιση του Δημόσιου πανεπιστημίου» και :

·         Όπως  δηλώνετε : «πιστεύετε  ότι  το Δημόσιο πανεπιστήμιο χρειάζεται υπεράσπιση και ουσιαστική μεταρρύθμιση με άξονα το δημόσιο συμφέρον και την προοπτική ανάπτυξης της Χώρας».

·         Όπως αναφέρετε : «Ο στόχος αυτός απαιτεί προσπάθεια, σχέδιο, χρόνο, ευρύτερες συναινέσεις, αλλά και την ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα που θα κληθεί να εφαρμόσει τις αλλαγές στα Πανεπιστήμια , όπως γίνεται και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες»

·         Όπως διαπιστώνετε: «Είναι σαφές ότι τα Ελληνικά Πανεπιστήμια θα έπρεπε να αποκτήσουν  ένα νέο «συμβόλαιο με εγγυήσεις», ένα λιτό «νόμο πλαίσιο» ο οποίος

o   Θα θεράπευε τις αδυναμίες του προηγουμένου

o   Θα έβαζε τέλος στα εκφυλιστικά φαινόμενα

o   Θα δημιουργούσε τους όρους ώστε το δημόσιο πανεπιστήμιο να αναπτυχθεί  προκειμένου να ανταποκριθεί στην κοινωνική αποστολή του και να  εγγυηθεί με τους καλύτερους όρους το κοινωνικό αγαθό της δημόσιας και δωρεάν παιδείας».

·         Όπως  αναγνωρίζετε : «στο σχέδιο νόμου που κατατέθηκε από το Υπουργείο Παιδείας υπάρχουν επιμέρους θετικές ρυθμίσεις».

Με όλα αυτά κανείς εχέφρων πολίτης – που άλλωστε μαζί με όλους τους Έλληνες φορολογούμενους υφίσταται, θέλοντας και μη, το κόστος του Δημόσιου πανεπιστημίου, αλλά και των ΤΕΙ – δεν μπορεί να διαφωνήσει. Πόσο μάλλον όταν με προφανή διάθεση αυτοκριτικής  για τον χώρο που υπηρετείτε, μιλάτε για  ανάγκη ουσιαστικής μεταρρύθμισης, για υπαρκτές αδυναμίες και εκφυλιστικά φαινόμενα. (δηλαδή φαινόμενα ηθικής κατάπτωσης, εξαχρείωσης, διαφθοράς κλπ)

Είμαι βέβαιος ότι αυτή η εισαγωγή , εκφράζει και όλους εσάς που υπογράφετε αυτό το κείμενο, επιστήμονες με αναγνώριση, με σπουδές στο εξωτερικό, όπου πολλοί πιθανότατα έχετε και διδάξει σε μεγάλα Πανεπιστήμια, κάποιοι γνωστοί και στο ευρύτερο κοινό  που χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης.

Διερωτώμαι όμως ειλικρινά, Εκφράζει όλους εσάς και το «δια ταύτα» του κειμένου , ή μήπως  απλά δεν διαβάσατε την συνέχεια και υπογράψατε τηλεφωνικά. Πραγματικά θέλω να ελπίζω ότι έτσι έγινε, γιατί δεν μπορώ να φαντασθώ ότι:

·         Χαρακτηρίζετε «ολιγαρχικό και δεσποτικό μοντέλο διοίκησης  και διαχείρισης των Πανεπιστημίων» αυτό που εισάγει το νομοσχέδιο. Δηλαδή έτσι χαρακτηρίζετε το δυαδικό μοντέλο – Συμβούλιο και πρύτανης-Σύγκλητος - που εισάγει το νομοσχέδιο και  κυριαρχεί απ’ άκρου σ’ άκρη της Ευρώπης μετά και τις μεταρρυθμίσεις της τελευταίας εικοσαετίας. Τότε πως θα χαρακτηρίζατε την απόλυτη διοικητική εξουσία του πρύτανη και τον ελαχιστότατο συντονισμό του εκπαιδευτικού έργου που ασκείται σήμερα;

·         Αναφέρεσθε σε «μειωμένη δημοκρατική νομιμοποίηση των διοικητικών οργάνων». Δεν αντιλαμβάνομαι τον παραλληλισμό πολιτικής πρακτικής και λειτουργίας των Πανεπιστημίων, αλλά  παραμένει μια ενδιαφέρουσα ίσως πολιτκοφιλοσοφική συζήτηση.  Ειλικρινά όμως θεωρείτε «δημοκρατικά νομιμοποιημένο» τον πρύτανη που εκλέγεται  με βαρύτητα ψήφου. Δηλαδή 50% για  τους διδάσκοντες, 40% για τους φοιτητές και 10% για  το λοιπό προσωπικό, και αυτό ανεξάρτητα από το ποσοστό προσέλευσης κάθε κατηγορίας εκλεκτόρων . Δηλαδή αν ψηφίσει  ένας μόνο φοιτητής και ένας μόνο διοικητικός  και ο πρύτανης πάρει και τη  δική του ψήφο  εκλέγεται Πρύτανης έστω και αν το σύνολο των ΔΕΠ ψηφίσουν άλλον υποψήφιο.  Αυτή είναι η δημοκρατική νομιμοποίηση που «μειώνεται»  αλλά δυστυχώς ποτέ δεν αμφισβητήσατε μέχρι σήμερα.. ΄

·         Αναφέρεσθε σε «σύγχυση της εκπαίδευσης με την κατάρτιση». Μα δεν είναι ο Οργανισμός κάθε ιδρύματος που θα βάλει τα όρια που αυτό θέλει  να ανοίξει στην κοινωνία, να συμβάλλει στο γενικότερο γίγνεσθαι, να εκπαιδεύσει ή μετεκπαιδεύσει και άλλες ομάδες του πληθυσμού πλην φοιτητών,  «να ανταποκριθεί στην κοινωνική αποστολή»  που επιζητάτε;  Γιατί δεν  εμπιστεύεσθε  τους συναδέλφους σας στα όργανα και την διοίκηση, που είναι οι μόνοι αρμόδιοι να αποφασίζουν; Και εν πάση περιπτώσει  δεν ξέρετε ότι σήμερα όλα σχεδόν τα πανεπιστήμια λειτουργούν Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης και εκατοντάδες συνάδελφοι σας διδάσκουν σε αυτά, πανεπιστημιακά ή ιδιωτικά;  

·         Αναφέρεσθε σε «επαναφορά της σκληρής ιεραρχίας της έδρας». Που βασίζετε αυτή την άποψη όταν για την κρίση των καθηγητών  προβλέπονται διαδικασίες με κριτές από τον ευρύτερο χώρο της Πανεπιστημιακής  εκπαίδευσης και της Έρευνας, από μητρώα και  φυσικά έξω από ένα στενό πυρήνα ανθρώπων; Όταν καταργείται  ο διοικητικός ρόλος των αυτόνομων κρατιδίων που λέγονται «τμήματα» και ο ακαδημαϊκός ρόλος ανατίθεται στις κοσμητείες; Και εν πάση περιπτώσει δοκιμάστηκε για τριάντα χρόνια το μοντέλο της «συλλογικής» διοίκησης, και απλά απέτυχε.

·         Αναφέρεσθε σε «μείωση της έρευνας έναντι της διδασκαλίας». Το έψαξα πολύ και δεν βρήκα τίποτε σχετικό στο νομοσχέδιο. Αντίθετα γνωρίζω ότι η Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας, υπάγεται πλέον στο Υπουργείο Παιδείας και αν δεν κάνω λάθος υπάρχει δήλωση του υπουργείου ότι θα φέρει ειδικό νομοσχέδιο για την έρευνα..

Για τα υπόλοιπα θα μπορούσα να σας καλέσω για ένα κρασί,  και μεταξύ τυρού και αχλαδίου  να ξενυχτίσουμε συζητώντας και αναλύοντας.

Όμως όταν αναγνωρίζετε  τον εκφυλισμό που έχει επέλθει στα πανεπιστήμια, και τις συνέπειες του υφίσταται μια ολόκληρη κοινωνία εξαιτίας αυτών των φαινομένων, αλήθεια πιστεύετε ότι έχουμε χρόνο για κρασί ……

Και τι αλήθεια κάνατε όλοι εσείς  - ελπίζω να υπάρχουν εξαιρέσεις – τώρα και ένα  χρόνο που το θέμα είναι και πάλι στο προσκήνιο;   

Τι συγκεκριμένο προτείνατε για «την υπεράσπιση και μεταρρύθμιση του Δημόσιου πανεπιστημίου».  Αν ναι πέστε το να το μάθουμε και εμείς που σας εκτιμούμε, αν όχι τότε μην πυροβολείτε αυτούς που προσπαθούν. Δεν έχουμε άλλο χρόνο για χάσιμο…..

Ετσι θα ξηλώσουν το πουλόβερ του Νομου για τα Πανεπιστήμια.. ΄Η ετσι νομίζουν..

Αν δεν μου τόλεγε ένας γνωστός που δουλεύει στο υπουργείο παιδείας , δεν θα το πίστευα... Τα media παρουσίασαν τη Δευτέρα 10 Ιουλίου φοβερά επεισόδια εξω απο το υπουργείο, όπου ‘τραυματίστηκε ενας μαθητής’. Ο γνωστός μου, μεσαίος υπάλληλος του υπουργείου, χωρίς ιδιαίτερη συμπάθεια για τη πολιτική ηγεσία του, περιέγραψε πώς 70 το πολύ φοιτητές έκαναν τοση πολλή φασαρία και πώς προκάλεσαν επεισόδιο για να γίνουν θέμα στα μίντια.
Το σκηνικό της υπονόμευσης του Νομοσχεδίου και των μεταρρυθμίσεων ειναι απλό.. Εχουν βγει έρευνες κοινής γνώμης, που λενε αυτό που ξέρουμε όλοι: πως η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού ειναι υπερ της κατάργησης του ασύλου, υπέρ τους αποκλεισμού των φοιτητικων παρατάξεων απο το χωρο των πανεπιστημίων κλπ. Οι μειοψηφίες ομως που εχουν το πάνω χέρι στο πανεπιστήμιο, εχουν μεγαλη εμπειρία στην επικράτηση έναντι της πλειοψηφίας, συνήθως με τη συνδρομή της πλειοψηφίας του πολιτικού συστήματος. Κάποιοι εμπειροι σε αυτές τις ανατροπές, εξηγούσαν σε μια ομάδα που διαλεγόταν για το θέμα,   το  πώς θα ‘παιχτεί’ το σκηνικό:

ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ: η κοινή γνώμη έχει αντιληφθεί το πώς διεξάγεται η μάχη τους και έχει άποψη για ορισμένους που είναι πρώτοι στις διαμαρτυρίες όπως  ο Γ. Μυλόπουλος.
Αν περάσει ο νόμος οι περισσότεροι δεν θα μπορουν ποτέ να επανεκλεγούν σε υψηλή θέση, αν μπουν κριτήρια διοικητικής ικανότητας και επιστημονικής επάρκειας. Εχουν τύχη μόνο αν ψηφίζονται απο τις πολύ μικρές φοιτητικές μειοψηφίες που εχουν καταλάβει τις σφραγίδες των φοιτητικών νεολαιών, και τα σωματεία των διοικητικών υπαλλήλων.
Οι πρυτάνεις θα δώσουν τη μάχη τους μέχρι το τέλος και έχουν αρκετή δύναμη μέσα απο τη διοίκηση των πανεπιστημίων
ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ: ολη η Ελλάδα γνωρίζει τη πρακτική των μικρών ομάδων, που ψηφίζονται απο ελάχιστους φοιτητές. Οι έρευνες της MRB, Kappa Research, δείχνουν αυτο που ξέρουμε ολοι...
Οι φοιτητικές αυτές ομάδες, έχουν πολύ μεγαλη δύναμη επιρροής στη βουλή, γιατι το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους το επενδύουν ως εκλογικος μηχανισμός πολιτικών, ως ψηφοφοροι σε κομματικά όργανα.
Κατακλύζουν τα μίντια σαν εκπρόσωποι των φοιτητών που ποτέ δεν τους ψήφισαν. Πιεζουν τους βουλευτές, με τους οποίους έχουν κοινά συμφέροντα..

MEDIA: σε μια σκληρή περίοδο για τα οικονομικά τους, αρκετά εξ αυτών μπαίνουν στον πειρασμό  να υποστηρίξουν κάθε  αίτημα που ειναι  κατά του Μνημονίου. Τα μίντια δίνουν βήμα σε ‘εκπροσώπους φοιτητών, οι οποίοι ομως εκφράζουν κάποιες μικρές μειοψηφίες.
Αγνοουν τις έρευνες κοινής γνώμης και φιλοξενούν πολλαπλάσιες γνώμες των εχθρών του Νόμου, σε σχέση με την αντιπροσώπευσή τους στην κοινωνία. Τα τελευταία χρόνια, πολλά μίντια ήταν πάντα με τα μπλοκ εκείνα που ήταν εχθρικά με τις μεταρρυθμίσεις.  Προς τιμήν τους, υπάρχουν αρκετές φωτεινές εξαιρεσεις ανάμεσα στα ελληνικά Μέσα Επικοινωνίας.
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ: η πλειοψηφία των βουλευτών εχει δεσμούς με κάποιες απο τις ομάδες που λειτουργουν μέσα στα πανεπιστήμια.. Πρυτάνεις κάνουν ρουσφέτια, καπως ετσι μερικά γνωστά πανεπιστήμια εφθασαν να έχουν 1.000 ατομα διοικητικό προσωπικό. (Απο αυτους  το Πανεπιστήμιο δεν εχει ανάγκη  πάνω απο το 50% του μισθοδοτούμενου προσωπικού).
Ποσοι βουλευτές έχουν διάθεση να βάλουν τέρμα στην υποβάθμιση των πανεπιστημίων;  Ελάχιστοι θα βάλουν πλατη...

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ: ενα μεγαλο κομμάτι τους εχει δικιο να διαμαρτύρεται επειδή παίρνουν χαμηλές αμοιβές..Βεβαίως σ αυτο συμβάλει ότι τα πανεπιστήμια ειναι διπλασια αποσα χρειάζεται η χώρα και οι ακαδημαϊκοί αναλογικά υπεράριθμοι..
Δεν μπορείς να πεις κάτι για ολους αυτους που κυτάζουν το προσωπικό τους συμφέρον και θα κριτικάρουν το νόμο, παρόλο που ειναι αντίθετοι στα φαινόμενα σήψης και διαφθοράς. Σε συνθήκες αγριων περικοπών, η πλειοψηφία των πανεπιστημιακών θα τοποθετηθεί κόντρα στο Νόμο.

Θ’ ΑΝΤΕΞΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ;  

Η αποπειρα του νεου νομου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, εχει μαζι της όλους εκείνους που ειναι εξαγριωμένοι με τη κατάρρευση του ελληνικού πανεπιστημίου. Κάνετε κάποια αναζήτηση στο Google, στο Facebook και στο Twitter. Θα δείτε ότι υπάρχουν 100δες πολίτες που πάνε κόντρα στις ομάδες πίεσης, που εχουν στοχο να γκρεμίσουν κάθε μεταρρύθμιση. Οι έρευνες κοινής γνώμης στην εποχή μας αποτυπώνονται σε αυτά που γράφουν οι απλοί πολίτες, οι γονείς, οι ‘ανωνυμοι’ φοιτητές στο Ιντερνετ.
Αρα το εγχείρημα μεταρρυθμισης μπορεί να κερδίσει  εκείνους τους πολιτικούς, που δεν θέλουν να τους καταπιεί η σημερινή κρίση. Ποσοι ειναι αυτοί; Περιμένουμε να δούμε..

Κουιζ: Γιατι ειναι τοσο αντιδημοφιλείς οι πρυτάνεις; Μήπως γιατι ειναι πολιτευτές;

Κάντε μια έρευνα στο περίγυρό σας... Ρωτείστε τη γνώμη φίλων και γνωστών για τους πρυτάνεις των πανεπιστημίων της χώρας. Θα εκπλαγείτε μάλλον, όπως τοπαθα και εγώ.
Αναρωτήθηκα γιατί υπάρχει τέτοιο επιθετική στάση κατά των πρυτάνεων. Η μόνη εξηγηση που εχω είναι ότι όλοι μας έχουμε στο στενό περιβάλλον μας κάποιο ατομο που είναι φοιτητής ή τελείωσε πρόσφατα Πανεπιστήμιο ή κάποιο ΤΕΙ. Ξέρουμε από πρώτο χέρι δηλαδή τι συνθήκες επικρατούν στα ελληνικά πανεπιστήμια. Και μαθαίνουμε ποιοι ειναι οι κύριοι υπεύθυνοι.
Αν εχουμε και κάποιο διοικητικο υπάλληλο γνωστό, τότε τα αισθήματά οργής γίνονται ακόμα πιο έντονα. Στη περίπτωση που ξέρουμε κάποιο εκπαιδευτικό, τοτε υπάρχει αρκετή πιθανότητα να ειναι ο ίδιος αξιοπρεπής, αλλά σίγουρα θα μας έχει μεταφέρει το παρτυ που κάνει μια μεγαλη κλίκα του καθηγητικού κατεστημένου.
Παλια υπήρχε αυτή η φοβερή μορφή που λεγόταν Νίκος Μαρκάτος.  Τώρα διαπρέπει η τεράστια φυσιογνωμία που λεγεται Γιάννης Μυλόπουλος. Ενας αποτυχημένος πολιτευτής που είχε βάλει υποψηφιότητα σε αρκετές πολιτικές θέσεις (πχ βουλευτής) και τον είχαν μαυρίσει παντού. ‘Τούκατσε’ στη πρυτανεία. Ηταν αουτσάιντερ, αλλά το στήριξε το ΠΑΣΟΚ και να τα αποτελέσματα.

Πρεσβευτές της κατάρρευσης

Οι πρυτάνεις είναι κλασσικοί πολιτευτές. Εκλέγονται μέσα απο ντιλς που κάνουν με τους διοικητικούς υπαλλήλους και τις φοιτητικές παρατάξεις. Διαχειρίζονται τεράστια μπατζετς και εξουσία που δεν είχαν ονειρευτεί σαν καθηγητές. Γιατι ξέρετε τι εκτόπισμα είχαν σαν εκπαιδευτικοί. Το ξέρει όλη η Ελλάδα...
Ο μοναδικός στόχος τους είναι να μην αλλάξει τίποτε. Ενας πρύτανης μεγαλου πανεπιστημίου είχε διορίσει πριν πεντε χρόνια τις δύο κόρες τους υπαλληλους στο ίδρυμα του. Τοσο πετυχημένος πατέρας ήταν, τόσο πετυχημένος δάσκαλος. Μετά έκανε το τιμητή του ήθους και είχε τάχα δηλώσει παραίτηση για να την πάρει αμέσως πίσω. Σαν τον άλλο το θεατρίνο, που βγήκε με το Θεοδωράκη να καπηλευτεί το κίνημα των Αγανακτισμένων.

Οι ευθύνες των πολιτικών

Μπορεί οι πρυτανεις να διεκδικούν τα πρωτεία στην αρνητική γνώμη, αλλά και εδώ εχουν ευθύνες οι πολιτικοί. Δεν θαχαμε τετοιες νούλες για πρυτάνεις, αν οι πολιτικοί δεν ειχαν αφήσει το πραγμα στα πανεπιστήμια να σαπίσει. Τα κόμματα αφησαν ανεξέλεγκτες τις νεολαίες γιατι αυτές γίνονταν εκλογικοι μηχανισμοί. Οι υπουργοί έκαναν τα στραβά ματια, γιατι ειχαν αλλες προτεραιότητες, πχ να μαζεψουν ψηφους στη Β’ Αθηνών ή να κλείσουν γρήγορα τα συμβολαια με τα έργα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Την ίδια ώρα 100δες καθηγητές έκαναν χοντρές μπίζνες οπως θα διαβάσετε εδώ.
Οι πολίτες που βριζουν τους πρυτάνεις θέλουν να προχωρήσουν οι αλλαγές στα πανεπιστήμια. Αυτά πρέπει να τα λενε και οι δημοσκοπήσεις. Η κοινή γνώμη θα ταχθεί με όποια κυβέρνηση βάλει τέρμα στη διάλυση των ΑΕΙ-ΤΕΙ και στους αρχιμάστορες της κατρακύλας. Αν δεν τα κάνει αυτη η κυβέρνηση , τοτε θα το προχωρήσει η επόμενη. Οι γονείς που έχουν παιδιά στα πανεπιστήμια είναι πολύ περισσότεροι απο 2-3.000 διαπλεκομενους που αποτελουν τους πραιτωριανούς των πολιτευτών-πρυτάνεων.


Νώντας Χ.


ΥΓ. Αν υπάρχουν κάποιοι πρυτάνεις που είναι εξαίρεση, ας το δείξουν. Ας δηλώσουν οτι δεν ανήκουν σ ‘ αυτη την αμορφη μαζα που ριχνει δισεκατομμύρια  σε μαυρες τρύπες και εκατοντάδες νεα παιδια στην ανεργία